از آمدن بهار و ازرفتن دی

                                اوراق حیات ما همی گردد طی

می خور؛مخور اندوه؛که گفتست حکیم

                            غم های جهان چو زهر و تریاقش می..

....باز باید حرف بزنم ..به اعتیاد و وابستگی هم هیچ ربطی نداره...یک ماهی پیر تو یک مرداب سیاه و

تاریک که حتی یک لکه ابر هم برای باریدن سراغش نمیاد...ای خدا مگه باریدن ابرها دیگه با تو نیست؟؟

همه شب..چو شب به نیمه رسد...

با خود میگویم از این سیاهچال مرطوب بگریزم..

و به سوئی بروم

اما باز خفته در این مرداب ...دل پیرو خسته و دیوانه ام بیدار می شود...